ie lacht ze & het beest zit haar op de tong
oe lacht ze & de tong krult om haar
o zegt ze & ze verslikt zich in een andere klinker

‘het oranje gestreepte achterlijfje
in de boterkleurige bloemblaadjes
wurmend herdenkt de wesp de bloem’

u citeert

in
&

uitslaande in de open holtes
der levensbanen groeit
haar zuchtje phfft aan

tot het briesje prrllltdth
het  tochtgat brriiiieètt
de windstoot vvrbrroeakghk

& met  het woord vloedgolf slaat
ze over de krantenrand , haar mond
druipend van de schuttingtaal

2010 rev. 20/06/2011

in zonnedwarrelstof je blauwe blouse
kronkelt even & vuurwater sprenkelt
op het zuchtkussen hier, sist

op het harde aardse daar, lost
op in dit azuur

jouw huid maakt in mijn handen blauw geluid

& speelse ondertussen teenpunt hangt aan
zweefpantoffel te bengelen hangt aan
teenpuntertje hangt aan

(wollen sokken

willen

wollen sokken)

schud ik je
schud ik je
schud ik je ja
schud ik je je ik uit

ik uit
ik uit

(wollen sokken willen)

ik uit & weg ben je

(willen

wollen sokken)

ja schud ik je
ja schud je nee
schud je ja ik

ploft de vloer op
met een pantoffelzwiertje:

stof op
stof op
stof op
stofdeeltje zo

(ziezo ziezo ziezo)

bouwen wij
de zon in je op

de zon in je op
de zon in je op
de zon in je op
de zon in je op
de zon in je op
de zon in je op

Album: Blue Delight

een voet schiet door de weg de weg
is van behangpapier het is er
modderig & in het vale licht
verdwijnen jij & ik op elk
van onze glibberige paden.

in onze handen bengelen de rafels
van een nat eindje touw. gemis. uit
het verkleefde boek van onze lijven
lees jij mij een knoop van gaas
& zeg jij er zijn zeg jij  er nog.

onze tongen proeven zoete tongen &
het kloppen van een woekerende wonde.
het geurt in onze week naar stof,
de lucht draagt vuil in zich ik
geloof  zeg ik die zo verzwaarde ether

wel.

rev. 20/06/2011

Circe

hierheen, gebaart een zon.  jouw katten
waren er rond met grote wolvenogen,
jouw leeuwenburcht is opgebouwd
uit lagen linnen leem & paarlemoer

deken dak & sprei. de stem snijdt door
het langverwachte ochtendgloren. jij tast jij vlucht
jouw schouders bollen hun oker in het grijpen
van mijn handen. ik zie voluit een blauwe maan
jouw naam jouw tijd jouw lijf verbrandt als wol
in mijn al te snel gesponnen heden.

de gong. ik vang omfloerst in warme tranen
de  eerste heesbevroren klank. ik slik.
er scheurt een kleenex van verdriet in mij.

rev. 21/06/2011

albums: Fate in a Pleasant Mood
When Sun Comes Out

Luister naar Sun Ra op Winamp radio: http://www.winamp.com/artist/sun-ra

Mijn handen scannen bij herhaling
het onthullen in. De plooien van
het afgerukte kleed in marmer.
Het houterige opstulpen van tepels.

Dat ik haar zo pardoes in jou laat vallen
& het weke op jouw barre bodem streel,
gelukkige!  Ik brand & ril &  lees
in waaiend zeewier haar verhaal.

Geschiedenis : Atlantis

Een meeuwenvleugel krast de spiegel open,
haar zwarte mond kolkt in het blauwe op,
haar slikken slikt haar honger & de vogels
& de zon. Duister is hoe zij zich tot naam

van jouw verlangen ontbloten kon.
Haar hese lach maakt elke
dichter misselijk & moe.

Haar wetenswaardigheid.
Haar kleverige string.

rev. 20/06/2011

Album: Atlantis (1967)

Mu in Wikipedia

van rot, geselende slierten
ingeblikte doornen tussen
de tenen, vat aan het open-

halen van eelt (wildgroei
van leed oordeelt een deel)

om-.

sijpelt zo, spijkert het bloedsnotjoch
(zij, in pek & hoenderveren) jou in.

want wand want is
de uitsnuit die ze varkt
waarom de wargrond
de afstof waar ze in

woelt waait
uit-

wegelt

het spiegelkind knikt.
Ze heeft je  geijkt aan
haar T geïkt.

(uitzit).

rev. 21/06/2011

Album: Lanquidity, see http://en.wikipedia.org/wiki/Lanquidity

What is, is love.

Tyrone Lamoureux

als je start zit je in het starten
te wachten tot je je zelf ziet,
al startende

ik ben weg van je, dat
weet je, ik haal je uit
elk kleed dat je draagt

& elk kleed is een leeg huis
waarin  de zon haar stof
terugziet, kust, ksssst

shshshs

Het raken van het ene
raakt het andere dat het ene raakte
maar nu raakt het andere het ene, zo

dat het andere het ene is dat er niet was,
daarnet toen het raken het raken was
van het ene.

Hier.

sleep ik het slepen van je stralende hoofd
terug in je hand – het zo te houden

(de camera beweegt de trap op
daarom komt het naakt een ietsje
vlugger) wil je waarvoor eeuwige

dank (met je vette fikken
van mijn  vogels blijven) ja
jij daar haar

huid in alle rafels glinstert
als schuim op de lippen
van een mystiekertje,

natuurlijk ik wie anders
ik ben de barst in je
alephjeslip lefjeslip

lijfje slip

slip

slp

l

• dondert neer op je hoofd (druipt je oor langs)
• de vreugde (ligt) in het verschiet bij de schillen verdriet
• uitwasemt borsjtgeurtjes in de stegen van Alstad, de mythische
• zoals het brein het huis uitswingt,  zo draait de aarde naar nergens
• misschien hier nog een map “formulieren”
• het oog zelf
• schoonheid is een lening (af te betalen met de bewegingen er naartoe)

neer ligt het hert, druipt
framboise, vuur likt & geconfijt
boert het verderf verder

groen gaat het rijtje af

de pianist voert de pianist uit & zijn liefde
voor de herhaling schuift tussen de ladders
de handen in elkaar

wij worden bezemsterk wij
worden trilling wij
halen stof om in stof

wij laten in de spanning
de spanning van de stille
ekstase ontstaan

zodat het branden het branden betreft
van stralen in het stralen van ons bestaan

(de afloop is waar het afloopt)

In de onzichtbare draaiing van de hemelen
kan je middels een doordeweekse lichtekooi,

zo’n frêle, wulpse freule met een jurk vol gaten,
vrij makkelijk het bestaan aantonen

van polarisatie, de regelmaat van de klok
die we met de trams & de trolleys
de zingende telegraafdraden
& een ontembare verbalisatiedrang
in het hart hebben gewekt

van het ons als een buitenaardse hoer
omringende buiten:

je neukt haar,  je betaalt
& weigert verder nog
de hemel in te kijken.

wij lijnen ze uit wij die lijnen van ons
wij bergen ze  weg die hompen in de huig
wij houden de monden vol rein geweten
onze leugencellen lekken niet of nauwelijks

hoog de spiegel in je ogen kromt mij in jou om &
hoor de spiegel in de auto kreukt de auto in &
hier  de spiegel in de steden kreunen de steden
in de spiegel maar de zon die wil maar niet

vandaar: barst toetert de turkooizen toeterman
& in een haalbaar toerental spint het hier
de folie van het hier af tot de naakte likbare

toverbol opbolt:  o toverbol o bolleknol. kak.
wij faden out & weg. de kuip loopt leeg. waarom,
als wij van nergens hier al kwamen,  komen wij nooit

ergens daar?

rev. 20/06/2011

Slijp je glinsteren aan het botte van dit bollen
rek je slijmen tot een schitteren om & om dit duren

bot ben ik & knol
met binnenin het tere witte
van het tere witte land

(ex-strandkeien)

zoals -excuseert u mij de activering-
je tong in die mondholte van je
het licht tegen je tanden duwt,
er duister uit betrekt

(chocola met sinaas)

• Als we de
• Nu we de
• Omdat we de

["Bison Houtlijm/Colle à Bois", "zingende zielen op een Digital Voice Tracer", "het is een sloerie maar ze zit zo lekker", "een worst met een verduurd velletje"]

de ruimte tussen mijn vingers
is hoogtijd voor jouw vingers

terwijl (ik je zo openplooi){

de tijd geeft
de ruimte neemt
de tijd,  terwijl (ik je zo openplooi){

…

}

}

//de laatste afdeling loopt uit in een gesloten punt

[ Naar bovenliggende map gaan]

& waar is de toekomst

- “waar?”
- “waar?”
- “waar?”

- “waar?”

w wr wrd
w we wor wrd

w wr wrd
w wd wrd wod

sprngu iak aahk ntk NTK

het blokje leesbalk schuift langs je sporen
je sporen schuiven langs het blokje leesbalk

de bassen doen vingertje mijn vingertje
onder je woorden. Stokt, staakt het lezen
als je de deur opendoet:

‘daar heb je dat verrekte oplossen weer’‘
spreekt het bewustzijn

[pour antoine]

gisterens glinsteren  huiselijk wijl
de dichterlijke honden onderkwijlen
het huis & jongen er hun godlijkjes

de blik verschuift de stem de stem
verschuift de vinger de vinger duwt
op de wonde & in het trage staat

de ontroering haar stilte geheel af aan
het naaldruisen van de nakende

kertsbomencascade. Oui,

je te jure:

“het pornolettrisme leeft in ieder van u
laat het vrij laat het vrij laat het”

(& dan nu de lachende bliksem:)

in uw missaal staan ook massale
overschrijdingen van alarmniveau’s, de
recordverpulveringen verdringen zich

om brandhout te maken van
het vooruitgangsbliksemen
in de boonvoze onderbuik.

zacht de zwarte engel schuurt zijn
floeren vleugels aan de harde nacht

het vleugelvel scheurt &  het bloedt
glanskevertjes & korrelwormen die
heftige zandkreten slaan

zet het licht op de neus
schroef de neus op het
rakettentopje steek nee

zet de neus van het
licht op het topje van
de raket hef nee licht

het topje van het hoofd
van het lichkopje schroef
de draad van de kop nee

draai de lichten op de
neus van het topje van
de rakkettenkop  nee

breng de raket in de
gleuf van het einde
van het licht  nee

zet je neus op het licht
& wacht tot het vogelt, ijl
zilveren spettertjes sproeit

uit vliezige lichtgolvenkopjes

het donker tokt op de hoofden van de horizon
een tong krult dat ze plassen moet, elk oog
staat bol van de leugens maar in de geulen

van het licht wiebelt de slang van de vreugde
hogerop, kronkelt langs de streepjeskatten
tot bij de schots & scheve vensterbanken.

het zwalkhuis braakt de nacht op de velden
& de velden slikken, hikken, schikken zich
in akkers,  koeienwei  & macadamweg.

de postbode kiepert dikke enveloppen
paprikapoeder en witkalk in
verdrietige blinkbrievenbussen.

overal loopt een vader uit werken
de hoekjes van de straten af met een bruin
boekentasje boterhammen
óp naar de ploegbus.

uit de kieren van jouw dromen
stoom ik weg,  in zon vergaan

& in de draden onderaan
hangt als laatste knikkebollend
& moe van mij jouw mooie maan.

rev. 22/06/2011

wij niet zeggen ze wij niet
dus haak ik een lapje

verder in het wereldwijde flapperen
(iemand zal mij moeten weerhouden
of ik zeg het allemaal & wat dan?)

uit het behang komt een schaduw de muren afgekropen
het geheel verliest het van het bijzondere, de tik
in het tikken van de klok tikt verder dan het tikken
tikken kan & de tik is te waar om mooi te zijn

wij niet zeggen wij (ze hebben
het haken aan de haak gehangen)

vroedvrouwen verlossen mij vervolgens
uit de klauwen van het lidmaatschap:
in vloeibare wol met dikke klonters
& tegendraads gerinkel blijven wij

wij niet
zeggen
wij niet

de telling is telkens dezelfde
maar tijdens het tellen
verschuift hetzelfde
van hier naar daar

een borst beroert katoen
de vogel houdt zijn vliegen in
ik heb haar nu gezien

(als ze voorover buigt
ontploft het licht in het licht
van haar gezicht)

van daar naar hier
is de telling  dezelfde
maar tijdens hetzelfde
verschuift het tellen telkens

de vouw ligt hier & naast
de vouw ligt het hier, bij

de stof, het wikkelen zat
in de omslag al & ai fok

dat draait

weer uit op kom je effen
boven postzegels kijken

het schrijden spreekt zich in het schrijden uit
de tempel draait de goden door haar zuilengang
we zullen rook houden waar we vuur zien
& halt waar het ons uitzeikt

gerechtigheid geschiedt desnoods
& uw wil lag er al, de grijze kabels naast de rode

kom buitenom
dan hoef ik je
zo niet te horen

buitel in je stilstand om
dan ga je feller op de gespannen leegte
druppen dansen ter strepe stuiteren

waai voort het botschietende

de vogels aan de voet gehouden
& de berg beschenen in het licht

verklaren ook de schaal waarop
de zon een zon is in de zon.

rev.20/06/2011

de afloop (uit elk beeld hangt een draadje te bengelen)

van het geheugen staat er op om af te lopen, het geluid
wil als  het windeltje fijngazig verband om & om
het vingertje van de juf in mij, die daar, die venter

met het hoepelrokje, ze
neigt nogal naar wijzen op
geritsel in de kinderhoofden

& kras kras draait een stel tandwieltjes
het affe af op de glasplaat

het willen, de gespierde  hoop
& andere wedstrijden van publiek spreken
verdringen zich in handenwringende koppeltjes
aan de randen van de tekstgleuf

als het krijsen begint, eindigt de krijs (weinig gebruikt)
als het zingen begint, eindigt de zang
als het ruisen begint, is er

de afloop

nog

uitstaande fluitvogels bij peertjeslicht te fluitvogelen hangen
Duw op C - haar kooien, haar maan, haar withete vijvers!

hoe weet het donker rond de gloeidraad
dat het donker  donker is?

zo stort zich  mijn zien zich

op het zien van de blonde
bleke vlek in het vage
je vuur aan de lont

Ik hak ribbeltjes in het fluweel van je verdwijnen
ik giet  je adem zachtjes in de eindeloze geulen

pas op, daar kom je

(piep)

O Y J J Y O

Y J O O J Y

wie heeft de kat gezien de kat
wie is de staart gewit wie
wie wil stof vreten stof

in de herhaling toont de meester
zich de meester van de herhaling

zie je: als ik u wil wilt u wel
maar ik zing u de blues de blues

die diepe die harde
dat gapen het rot in uw
vermaledijde kop

ik weef en scherp mij af
ik waas & voel u weg
ik wankel u te kokhals, te knipworst

als ik u niet wil wilt u wel maar zie je

wie had de kat gezien de kat
wie heeft mij de staart gewit
wie vreet er het stof stof stof

het doffe doft met
de plof van een mes

mesmensen zijn meerminnen
in het ruime sop, pot-

sierlijk hoorn-

vlies op de
geronnen stilte

wilde dieren wil ze
bloed ! wijn! rozen!

dóórsteven strak uw skelet broeder
stop een breedwalsklare rol
etsmetaal in je kop. Naaldhak!

Smelt in! Bijt je eigen grapzuur
in dat zoeterig zoutje. Zo uitwasemt

haar slanke wasemhals, zo

vangt jurkbloesem de jurkbloei aan & aan
velt het kind uw geharkte
zielperk de man.

Bloed klopt bloed klopt bloed
in je oor de wereld door, je slaat
met je slaan aan het welken, kort
eerst dan verder, hier

ik

zeg je hier, daar,  de tekens die je maakt
in het maken van tekens, de aarde
die je schept in het scheppen van klaarte

& daarmee zeg je de passie het leed aan
van de onschuld, het inslaande ritme
waarvan op de kookketels het mesjogge
druppelveld, de  wollige wervelingen
van de ontwakende melodie

haar geinige beenomslag om het randje laken
haar rozige stulpen van o tot een luchtkussen
waarin je sonoriteitenkabinet in pluchen wolkjes
explodeert,

de vederbespraakte zangwijzer ochtendploft

& het rillen van de kleuren in het licht
& de spilzucht van je pompen, je brommen
& je onderwaartse worteldrang & schel klikt

in het hemelhaakje het schetteren der gewekten
de lijkjes wier  lijfjes werden aangehaald
in het verschroeiende zicht van het beenloze
volop drinkende het nectar, de tandeloze voorspraak

& gij glimlacht de glimlach der edelen
bij het scherprechteren van de dingzieke kids
van wie je de speeltjes met slavenhanden klutst
de joysticks als aardse kicks verwerpt, kijk

zeg je zie je niet wat ik zei?

dv-2008

het gegeven is hangende, we fluimen
er tegenin de doorgang knabbelt onze magen weg, de handen
vervellen, de ogen bengelen op de bespeelde pleinen van de angst

wierrook op het veld, gevangene van het woordje vaderland
je penis als een eindje ballon floept je broek uit
je armen dragen niet je armen
je hoofd knikt je hoofd weg

je benen verfomfaaien
je schoen resteert

hier is het restje ik dat erdoor kan
je ik tekent je ik op tot ik hikt
reflux van de soulwax in je oor

(afloopt op trampoline)

dv-2008

gooi de buik open, drie, twee
zwerf, zwerf het vuil in, dring de daad door, knip

vlakke hand op de witte melk, de melk klotst in de emmer, spat
heb ik niet. hemd. heb ik niet. knoop. heb ik niet.

hier aan de piano is
niet hier aan de piano, hier

(drie, twee)

heb ik niet

klam, zweet op het
strak, dieper in
spier, & aders tekent je arm in je arm

onze kosmos is blauw onze wereld een oog onze

dv-2008

ma man amends ma law
ma mulla bends ma universe
towards da straw in ma warts

but boot bot be loot as long
as da blue fish whales
along ma side

da saw chain aims
adda tangled knot
a star angelled night

nearby, by me
go by

dv-2008

De verkeerd bewaarde jaren
Zoals het geheugen ze noemt
Waren daar waren nooit daar;

Het geheugen kamt de leegte af
En vanuit de toekomst
Komt de golfslag van het allergrootste niets
Een kloppende beweging
De reikwijdte van geluid … een brug naar andere manieren
Andere vormen van daar …

Sun Ra - vertaling: Wilfried Hou Je Bek

Flinterdunne beweegredenen scharen
zich achter de holtes in je kiezen, je kauwt
je de grijnsomwalde ogen uit, het valt

wel mee, ze rijdt je op & af & aan
& de draaiing in het ding draait mee
met de ringen van de
ringen van de
ringen van de

derwisjenplaneet.

Het zeikt geluk in teutestrepen, het zwakzinnige
drijfgasbellentoonveld  alarmeert
de hoofdregelaar, de hoofdregelaar

uit zich in zwitsalbilletjeskletsen
& pitswangenpitsen bij de strijkgoedgeuren
& tussen de verse lakens steunt & stoot
& strompelt dit:

een onooglijk wit drama    [WIT DRAMA]
druipt op Alabama vannacht    [ALABAMA],
een lichtjes hemelse situatie:

plak het op het keyboard, snel,-

“you got that Simon?”

16 november 2008 @ 19:08 – rev. 5 augustus 2010

howto sun(t)ra(nce):

1. listen to  a Sun Ra composition/arrangement
2. while listening do what you love doing (write/draw/make love/ dance/program/pour water into the sea) – doing what you do will result in some kind of sun(t)ra(nce)scripts
3. keep doing what you love doing for as much as you want
4. get your sun(t)rance(scripts) recoded in a format suitable for a blog ( text/image/video/sound) and give it the title of what you were listening to. If you can’t get it recoded just keep doing what you love doing..
5. post it up here ( you can do it yourself if you’re a member of this blog – mail me if you want to be a member) or mail me with your work attached

mail to = dirk_AT_vilt_dot_net

een tulp is de  tong rond je tong
je  bekken van bloemblad tot bloemblad
beweegt mij haar holte, ik schuur

u mijn uiter-uitermatige
buitenruimte aan

mijn areaal krimpt in, de stof
staat de ruimte naar het leven, de tijd
wil adem te halen,  denkt ik haal adem

maar de lucht is op in de woorden & op
de ogen liggen als zeereepduinen
de vellen van het reeds geziene

& in je oren plopt het watten,
& het schraalland wasland dat nat
onder de speelzonelaag op de kaart

in werkwoorden is verdronken, mijn vlakke
land draait weg  in je licht, vervalt, buigt
zich in sterrentwijfel het rode in & het

[f*nklt]

dv, 16 november 2008 @ 17:37, rev. 5 augustus 2010 @ 23:52

Album: Purple Night