Monthly Archives: August 2010

Fate in a Pleasant Mood – Circe

Fate in a Pleasant Mood

een voet schiet door de weg de weg
is van behangpapier het is er
modderig & in het vale licht
verdwijnen jij & ik op elk
van onze glibberige paden.

in onze handen bengelen de rafels
van een nat eindje touw. gemis. uit
het verkleefde boek van onze lijven
lees jij mij een knoop van gaas
& zeg jij er zijn zeg jij  er nog.

onze tongen proeven zoete tongen &
het kloppen van een woekerende wonde.
het geurt in onze week naar stof,
de lucht draagt vuil in zich ik
geloof  zeg ik die zo verzwaarde ether

wel.

rev. 20/06/2011

Circe

hierheen, gebaart een zon.  jouw katten
waren er rond met grote wolvenogen,
jouw leeuwenburcht is opgebouwd
uit lagen linnen leem & paarlemoer

deken dak & sprei. de stem snijdt door
het langverwachte ochtendgloren. jij tast jij vlucht
jouw schouders bollen hun oker in het grijpen
van mijn handen. ik zie voluit een blauwe maan
jouw naam jouw tijd jouw lijf verbrandt als wol
in mijn al te snel gesponnen heden.

de gong. ik vang omfloerst in warme tranen
de  eerste heesbevroren klank. ik slik.
er scheurt een kleenex van verdriet in mij.

rev. 21/06/2011

albums: Fate in a Pleasant Mood
When Sun Comes Out

Luister naar Sun Ra op Winamp radio: http://www.winamp.com/artist/sun-ra


MU

Mu

Mijn handen scannen bij herhaling
het onthullen in. De plooien van
het afgerukte kleed in marmer.
Het houterige opstulpen van tepels.

Dat ik haar zo pardoes in jou laat vallen
& het weke op jouw barre bodem streel,
gelukkige!  Ik brand & ril &  lees
in waaiend zeewier haar verhaal.

Geschiedenis : Atlantis

Een meeuwenvleugel krast de spiegel open,
haar zwarte mond kolkt in het blauwe op,
haar slikken slikt haar honger & de vogels
& de zon. Duister is hoe zij zich tot naam

van jouw verlangen ontbloten kon.
Haar hese lach maakt elke
dichter misselijk & moe.

Haar wetenswaardigheid.
Haar kleverige string.

rev. 20/06/2011

Album: Atlantis (1967)

Mu in Wikipedia

Lanquidity

haar uit zit in de T, dat rare
af erin, het voze gewemel

van rot, geselende slierten
ingeblikte doornen tussen
de tenen, vat aan het open-

halen van eelt (wildgroei
van leed oordeelt een deel)

om-.

sijpelt zo, spijkert het bloedsnotjoch
(zij, in pek & hoenderveren) jou in.

want wand want is
de uitsnuit die ze varkt
waarom de wargrond
de afstof waar ze in

woelt waait
uit-

wegelt

het spiegelkind knikt.
Ze heeft je  geijkt aan
haar T geïkt.

(uitzit).

rev. 21/06/2011

Album: Lanquidity, see http://en.wikipedia.org/wiki/Lanquidity